صُـبْـحٌ إذا تـنـفّـس...

(به مناسبت دوازدهم ربيع الاوّل، سالروز ولادتِ پيامبر مهرباني، مهترِ عالم حضرت محمد مصطفی ـ صلّی الله عليه و سلّم)

در نعتِ حضرتِ رسولِ اكرم عليه افضل الصّلوة و السّلام

 

                                                          مولانا عبدالرّحمن جامي

                                                                

اي بُرده زِ آفتاب به وجهِ حَسَن سَـبَـق

قرصِ قمر به مُعجِزِ حُسنِ تو گشته شَق

تابي زِ عكس طلعت و تاري ز طرّه‌ات

صُـبْـحٌ إذا تـنـفّـس،  لَيلٌ إذا غَـسَـق

بر هركه تافت پرتو انوارِ مهرِ تو

شد سرخ روي در همه آفاق چون شفَق

جسمت نداشت سايه و الحق چنين سزد

زيرا كه بود جوهرِ پاكت زِ نورِ حق

زين سان كه شد كلامِ تو ديباچة كمال

با منطقِ تو ناطقه را كي رسد نطَق؟

در بزمِ احتشامِ تو  سياره  هفت جام

وز مطبخِ نوالِ تو  افلاك  نه طبق

بر دفترِ جلالِ تو، تورات  يك رقم

وز مصحفِ كمالِ تو، انجيل  يك ورق

گل را زمانه از عَرَقِ عارضت گرفت

برعكسِ آن كه گيرند اكنون ز گل، عرق

«جامي» كجا و نعتِ تو  امّا به كلكِ شوق

بر لوحِ صدق زد رقمي  كَيْفَ مَا اتّفَق

ــــــــــــــــــــــــــ

مأخذ: ديوان نورالدّين عبدالرّحمن جامی، با مقدّمه و اشراف محمّد روشن، چاپ اوّل 1380،تهران، مؤسسة انتشارات نگاه، ص. 73 .

مطالب مرتبط:

ای پنـاهِ عاصـیـان سـویـَت پـنـاه آورده‌ام !...